Niemcy i Unia Europejska muszą być coraz bardziej zależne od importu energii. Berlin uważa ,,geopolityczne skutki"tej zależności od zasobów energetycznych innych narodów za ,,sprawę najwyższej wagi strategicznej"ze względu na swoje światowo-mocarstwowe ambicje. Z tej racji Niemcy od jakiegoś czasu nalegają, by UE zaangażowała się we wspólne działania, by potwierdzić swoją siłę polityczną. Doradcy niemieckiego rządu nie pozostawiają złudzeń co do tego, że Berlin i Bruksela będą też zmuszone przystosować się do występowania zbrojnych konfliktów w gonitwie za wysychającymi źródłami energii w tej ,,nasilającej się konkurencji ekonomicznej i politycznej o władzę".

Berlin, mimo wszelkich oporów stara się przeforsować konstytucją Unii Europejskiej. Stosuje przy tym groźby, od konsekwencji zaczynając, a na podziale UE kończąc. Konstytucja miałaby dalece pozbawić praw większość państw członkowskich. Jeżeli Berlin i Paryż rzeczywiście przeforsowałby swoje zamierzenia, pojedyńcze państwa w zakresie militarno-wojskowym faktycznie straciłyby swoje kompetencje. Narodowy arsenał obronny zgodnie z treścią konstytucja byłby w posiadaniu niemiecko-francuskiego kartelu siły, który decydowałby wówczas, jako centrum ekskluzywnego i militarnego ,,jądra Europy", o prowadzeniu wojen w UE.

Za sprawą ,,dyrektywy o dalszym rozwoju niemieckich sił zbrojnych", niemieckie wojsko będzie w stanie, przed upływem niewielu lat, prowadzić szeroko zakrojone, ,,poważne"zadania bojowe ( ,,jakość w miejsce ilości") na całym świecie. Tak więc, po reorganizacji, siły zbrojne staną się narzędziem ,,prowadzenia wojny wyprzedzającej"i wypełnienia zasad podstawowej ,,polityki obronnej".

Berlin, mimo wszelkich oporów stara się przeforsować konstytucją Unii Europejskiej. Stosuje przy tym groźby, od konsekwencji zaczynając, a na podziale UE kończąc. Konstytucja miałaby dalece pozbawić praw większość państw członkowskich. Jeżeli Berlin i Paryż rzeczywiście przeforsowałby swoje zamierzenia, pojedyńcze państwa w zakresie militarno-wojskowym faktycznie straciłyby swoje kompetencje. Narodowy arsenał obronny zgodnie z treścią konstytucja byłby w posiadaniu niemiecko-francuskiego kartelu siły, który decydowałby wówczas, jako centrum ekskluzywnego i militarnego ,,jądra Europy", o prowadzeniu wojen w UE.

Koła polityczne od konserwatystów do prawicowej ekstremy, które zgadzają się z podstawowym kierunkiem polityki zagranicznej Berlina, uważają zarazem, że pozostaje on pod wpływem zbyt wielu wewnętrznych czynników natury politycznej i dyplomatycznej. Utrzymują, że powinno się powrócić do takich, mających złą sławę, pojęć jak ,,geopolityka" i ,,wielki region", w zgodzie z ,,prawem siły", które kieruje losami państw. Tę strategię ma lansować pewne nowe czasopismo wspierane przez członków niemieckiego doradztwa w sprawach wojskowych i zagranicznych.

Nagroda Karola Wielkiego w Akwizgranie jest najstarszym politycznym wyróżnieniem przyznawanym przez Republikę Federalną Niemiec w dziedzinie polityki zagranicznej. Honoruje ono zasługi dla ,,Europy i europejskiej jedności"i przyznawane jest corocznie w Dniu Wniebowstąpienia, w Sali Koronacyjnej Rady Miasta Akwizgran. Uhonorowani to wybitni politycy europejscy, głowy państw i premierzy. W ten poczet włączają się Alcide de Gasperi, Jean Monnet, Robert Schuman, Konrad Adenauer, Vaclav Havel, Tony Blair i Bill Clinton. Poczynając od 1997 roku, z Nagrodą została związana ,,Fundacja Nagrody Karolińskiej"(Karlspreis-Stiftung). Cel fundacji to ,,upowszechnianie w Europie ideałów i dążeń Nagrody Karola Wielkiego". W jej komitecie zasiadają wysokiej rangi przedstawiciele firm, Minister Gospodarki Niemiec, Premier Północnej Nadrenii-Westfalii i radca polityczny Werner Weidenfeld.

Niemieckie władze nalegają na przemysłowe wspólne ulepszenie wschodnioeuropejskich państw, których gospodarcze struktury mają być całkowicie zależne albo przejęte przez Berlin. Celowi temu służy działalność wielu instytucji, które określają się mianem ,,przestrzenno gospodarczych instytucji badawczych". Zajmują się one planowanym przejęciem i organizacją otwarcia interesujących obszarów innych państw ( ,,porządek przestrzenny"). Działalność ta jest finansowana ze środków berlińskiego Ministerstwa do spraw Transportu, Budownictwa i Mieszkalnictwa odpowiedzialnego za ,,porządek przestrzenny", którego działalność zamyka się w ,,zakładzie sieciowym przestrzenno gospodarczych instytucji badawczych w Europie Środkowej i Wschodniej"(sieć-MOE).

Od 1919 roku poświęca się inspirowany przez państwo związek narodowy ,,Opieka Nad Grobami Wojennymi" ,,wspominaniem (niemieckich) poległych"na wojnach światowych, których zwłoki wykorzystuje on przez wszystkie zmiany reżimu dla niemiecko - narodowej i nacjonalistycznej propagandy. Związkowi, który otrzymuje milionowe subwencje, ponownie zarzucono, że relatywizuje niemieckie zbrodnie wojenne i stawia ich ofiary na równi ze sprawcami. Aktualne działania związku w Europie Wschodniej i Południowej napotkały opór, ponieważ są one rozumiane jako usprawiedliwianie dla wojennej okupacji i jako zapowiedź nowych zamiarów ekspansyjnych.

Niemieckie Stowarzyszenie na rzecz Ludów Zagrożonych (Gesellschaft fuer bedrohte Voelker - GfbV) które przedstawia siebie jako ,,organizację na rzecz praw ludzkich"prowadzi kampanię w sprawie ogólnoświatowego egzekwowania praw grup etnicznych oraz ,,prawa do stron ojczystych". Współpracuje ono z głównymi organizacjami wpływającymi na niemiecką politykę zagraniczną, takimi jak Związek Wypędzonych czy Federalny Związek Europejskich Grup Narodowościowych. Ma to ścisły związek z ekspansjonizmem w niemieckiej polityce zagranicznej pod pretekstem ,,wspierania praw człowieka". Jak to proponuje GfbV, ,,podstawowe prawa ludzkie"powinno się wymusić z pomocą ,,stałych, gotowych do działania sił militarnych".

Kolektyw ,,Europejski region graniczny"(AGEG) jest naczelną organizacją ,,Euroregionów". W ścisłej współpracy z licznymi państwowymi stanowiskami Niemiec zajmuje się tworzeniem ciągle nowych związków regionalnych, których ponadgranicznym działaniem zarządza.